Güneş Tüm Ömrüme Temmuz

son adımımı attığım andasın

sorgusuzca buğulu akşam pencerelerinde

halsizce sararıp solduğum bu kuş uykusu

sobalar ev içlerine küstahken üstelik

üstelik gözlerimdeki fer damlacığı bulanıkken

uzak musonları yanağıma taşıyan düşlerle bir

gideceğim...

krallar gibi ağırlardım

bacaların yıldızlarla mahzun öpüştüğünü

her köşesini sensizliğin çalardım samanyolundan

hırsızlama daldığım zamanda bir sensizdi lakabım

duvarlar aşınık denizler katedik sorular meraksız

ama yine de kavşaksız

sağanağında avunur durur

içimdeki çöller

kırsal esinlerle kalmıyorum

ardından susuyorum da her ilkyazın

konuşacağım...

eski susuzlukları unuttum

yokluğuna uzanan bir yokuşta

güneş tüm ömrüme temmuzdu

aklımda kıvrım kıvrım bir sevda döngüsü

sonu gelmeyen bir beklemenin üzerinden haylice

sesim şehirden kopuk

tadım kalabalıktan

rengim açık bir kapıdan

şapşalca inanıyorum hâlâ karşıki yola

inanacağım...