Hâlâ Islanıyorum

Gün geceye döndü ve burkuldu yürek

Işıkları sönerken şehrin kederlendim

Bu kentin uykusu ağırmış

Sen giderken öğrendim.

Zift gibi bir yalnızlıkla,

Kömür tozu gibi kara bir kedere

Yüzü koyun kapaklandım,

Duru sularda kirlenip

Çamurlu suda paklandım.

Vurasım yok sazın teline bile

Ben bu kadar uzağındayken dokunmanın

Eline bile.

Hangi düşün ardına düştüysem

O türküye tökezledim,

"Ay düşünce denize"

Suretini izledim.

Ben burada küle döndüm

Sen orada ele döndükçe

Sesime vurdum neşteri

Susmalarım dirildi

Sana "gitme" demenin

Belki kırk çeşidini

Ezberledim ama

Söyleyemedim.

Şimdi tüm vücudumu

Kan diye dolanan sabır

Boğulup her kılcalımda

Kendini can havliyle

Yüreğime atıyor.

Yürek sana atıyor

Yürek kana batıyor

Sen giderken yağan o yağmur

Beni hâlâ ıslatıyor...