Hâlâ yaşamaktayım

Hâla yaşıyorum

hastalık hoşluğun aynası galiba

ekmeyin tadı, merhabaların içtenliği, bitti doğaya olan aşk

sanki dünya ve ben iki uyuşmazlık kaldık ortalıkta

Azrail de yok görünürlerde

Hastalığıma inanan da yok

Herkesten bir istek geliyor sanki evim hükümet konağı

Şimdi darılma

Hep yardıma koşmasaydın

Elinde, avucunda ne varsa hep vermeseydin

Neden inansınlar

İnsanlar seni hiç hasta görmediler ki...

Halbuki ben iki defa bayılıp ölmüştüm.

Yalnızlığımdan kimselerin haberi olmadı ilkinden

İkincisi de biraz fazlaca dallanmış

Kendime geldiğimde duyduklarıma ben de inanamadım ya

Doktorlar: 'bir saate yakın ölüydün sen' diyorlar

Ertesi gün ben yine dimdik

Ben yine eski Akdora'ydım

Şimdi iş nafile

Böbrekler ölüp ölüp dirilmenin cezası dercesine

Yataktan yatağa koşturuyor beni

Utanmasam ağlayacağım

Utanmasam bağırıp çağıracağım

Utanmasam daha neler anlatacağım ya utanıyorum

Bir de bu durumda insan ölmeyi nasıl arzuluyor

Yine de yaşamak çok güzel dostlarım

Tüm anılarım bir bir dizildiler karşıma

Hepsi de gülümsediler

hepsi birer demet umut sundular

İzmirli dostumun:

'sen daha yirmi sene ölmeyeceksin! '

deyişi geldi kulaklarıma

bir de

İstanbullu:

'sen insanları bırakıp ölemesin! '

demişti

anılar sabır verdi sancılara karşı

tüm ilaçları falan yanımdan attım da

yaşamaya devam çıktı

en son anıdan da

böbrekler sıçratsa da dört tarafa kum

ve ben hala yaşıyorum