Hayal Gerçeğe Gömülünce

yanımda kaybettiğim acı uzaklığın

öyle bir iç kırıklığı ki

zehir bir denizde boğuluyor su

hayal gerçeğe gömülünce

göğü kirletiyor gözyaşım

yeryüzüne yakışmıyorum

daha çok sevmeliyim kıyısını

dudağının bile...

merdiveni bitmiyor akşamın

hangi karanlığı adımlasam

bir sonraki yokluğun

sarı tedirginliklerde yoruluyorum

kent eskimişliklerinde ağlayıp bunalırken

otobüs camları

en çok yabancı kalmayı öğrendim...

ey zamanın da başını döndüren

gerçeklik tutkusu

ey onulmaz sevdaların harcı türkü

yalın doğrularla geliyorum ayaklarına...

özgürlüğümdü

katıksız eşitliği ölümün hayatla

çünkü sevdim

dudağının kıyısını bile...

soğuk yollarda üşümüş ayrılıklara

kanar mı gönül

gün batımlarında öksüz serçelere

yanar mı gönül

gönül ağlara takılan balıklar gibi

son bakışında bile haylaz mıdır ayrılırken

kırılırken sonsuzluk aynası ömrün

yoksa gönül

yaz ıssızlıklarında

gürültüsü müdür akan gözyaşlarının

yüreğimin sesi adın

yüreğimin adı olmalı sesin...