Hayat ve İnsan

Çocukluğum aynı yerinde duruyor yüreğimin

birazdan taş atacak gibiyim karşı penceresine komşunun

birazdan anneme beyaz yalanlar söyleyeceğim çamura bulanan

ve birazdan en sevdiğim arkadaşımla kavgalar edeceğim

öyle küseceğiz birbirimize çocukça bir kaç ana kadar

Gözlerimin en hüzünlü bakışlarıydı akşam vakti

pencereye perdeler sıvanırken

sokakları susardı sevincimin

masallardan güneşli bir sabahı dinlerken yorgun babamdan

kirpiklerim tatlı bir uykuya tutunurdu usulca

ah nenemin ceviz kaplamalı sandığında

vakit bir başka hüzün söylerdi,

bir derin of ardından

hatıralar küflü naftalin kokardı

ben bilmezken sualsiz selamsızlığını zamanın.

buğulu aynada yüzümde çizgiler

ve bana yabancı bakan gözler

tarif eder gibiydi soğukluğunu toprağın

büyümek ummana salmak gibiymiş köhne bir sandalı

rüzgârı dilenirsin bitmez öteleri dalgaların

çırpınırsın meçhule.

hangi kıyıya varırsan yokluğunu anlatır ardına

gidersin .

bir solgun resmin kalır duvarda...