Hayat Yokuştur

hangi sokak

konuşmuyor ki

her yerde

buruk insan gözleri

hayatın yokuşlarında

denize koşuyorum

saklanacak yerleri yok ki

martıların

tuzlu sudan başka

poyraz esiyordu

ateşle olmak gibiydi

soğuk

çiçek kokuları geldi

imdadıma

avuçlarımda mavi su

içim ağlıyordu

gülüşlerin kurtarıyor

yine

siyah bir örümcek

ağlarını örse de..

22.04.2009 / çengelköy