Hayatın Hayalleri Pembe Değilmiş

Bir zamanlar hayal ve ben iyi dostlardık

Tek derdimiz hayatın üstümüzdeki ağırlığıydı

Kapardık gözlerimizi derinden soluksuzca

Acılı verirdik denizlerden öteye, dağları düz eder

Varoş bir mahallenin sokak arasından aralardık kapımızı

Bilmediğimiz lisanlarda hayata karışıverirdik

Yeni bir bedende gezinirdik sabaha kadar

Geceler yolumuz olurdu yıldızlar aydınlığımız

Şaşırırdık karanlığın aydınlığına

Meğer denizler pembeymiş, ormanlar pembe

Taştan duvarlar yokmuş aslında

İnsanlar aynıymış, boyları yaşları, gözleri aynı

Hayat aynı dilde aynı tende aynı bedendeymiş

İnanırdık yaşamın bize gösterdiği gözlere

Bir kadını birlikte severdik

Elini tutmak için yarışırdık

Ne olduysa sabah olunca oldu

Uykulu gözlerimizle kavgaya tutuştuk

Eski bir binanın bodrum katında ayrıldık

Giderken acık bıraktığı kapıdan hayat girdi içeri

Denizler siyahtır dedi dağlar ıssız

Anlaşıldığın kadar kalabalıksın ve hatırladığın kadar yalnız

Aynada olduğun kadar adam

Bedenin kısa ve cılız

Geceler karanlıktır, yıldızlar uzak

Her yer taştan, gök taştan

Ve bir kadına dokunamayacak kadar yalnız