Hep Yürümek Kendine Yine Kendinden

kaç zamandır yürüyorum bu sokakları !

ne zaman kaybolamıyorum bir eşyanın içinde,

bir yok olmak bulunmuyor göğsümde,

birden adımlarım sanki kendi kendine...

gülüyorum...

bu kadar gülmek çıldırtabilir insanı.

belki bir çıldırmak töreninde karşılaşmışız,

sorular sormuşuz,

alaya almışız birbirimizi

ya da bir matem var belki

ölenlere üzülüyoruz sırf korkumuzdan,

yalnızlıktan

ve bıkmışlıktan üstelik.

saat kaç ?

yine mi aynı hüzün şöleni gördüğümüz şu dünya ?

bazen bunalıyorum ürkek bir kedi kadar

kanatlarım olsaydı diyorum

bambaşka göklere uçabileceğim kanatlar.

sonra acılar geliyor içimin çalkantısına

bir nefes yetecek eminim

bir nefes

sonsuz bir gökkuşağına...

üstelik hep aynı soruyu soruyorum kendime,

ben kimim ve bilmem ki ne işim var burada ?

durun bir dakika,

ışıkları kim söndürdü?

benim ki yürüdükçe kaybolan acılarım vardı

bir gün kendimden geçmişim

olur böyle ara sıra kendimden geçmişliğim

derken birden o geldi

ne kadar yürüdüysem fayda yok,

bir türlü geçmedi.

ben artık olur olmaz sokaklara atmıyorum kendimi

o da her nasılsa aklımdan çıkmıyor

bir birlikteliği yaşıyoruz paramparça

yorgunluğumu da biliyorum

düpedüz bıkmışlığımı da oysa .

hem kendimi bilmiyorum şimdi

hem onu

hem kimseyi

bir ölünün silüeti gibi geçiyorum dünyanızdan

sizin dünyanızdan öyle ya

bir kabir suskunluğuyla bekliyorum kapımda

hayat diyorum, hayat

eskidikçe güzelleşiyor nasılsa.

gözlerimden korkuyorum efendim

böyle bir canavarlar gibi saldırıyorlar dünyama

oysa bunlar benim gözlerim üstelik

peşin davetler bulmalıydım kopkoyu boşluğunda

bir mısradan nasıl korkuyorsam

öyle de korkuyorum şimdi

kendi gözlerim üstelik

fakat ben kimim?

bir hamal mı sırtında taşıyan her gün kendini,

yoksa

usul usul geçen dünyanızdan bir ölünün silüeti mi ?

biliyorsunuz bıraktım artık yürümeyi

oysa ne çok yollar tükettim

ne çok yürüdüm , yok

geçmedi .