Her Şiir Aslında Birer Kimsesiz

sert bir kıştır yokluğun

dallarımı kökünden söktüğü gibi

yapraklarımı da döker

derin kuyu olan gözlerin

bir şişe aşkı öldürmeye de yeter

efkar derler yokluğuna

bir mermi gibi saplanır insanın soluğuna

sensiz sessiz ve çaresiz

her şiir aslında birer kimsesiz