Hüzünler Boy Verince Duyulur ince Sızı

Gün iner dağ ardına, sessiz, sakin edası

Dönüp ardına bakmaz, terk ederken o sizi

Gönül yorgun, biçare, çıkmaz sesi sedası

Nede çabuk tükettik, kışı, baharı, yazı

Hüzünler boy verince, duyulur ince sızı.

Baharın umuduyla, yaşanırdı o kışlar

Esen yel beklenirdi olmasa da bakışlar

Hasretle süzülürken, gözden dökülen yaşlar

Derde derman eyledik, çalarken dertli sazı

Hüzünler boy verince, duyulur ince sızı.

Ne hayaller beslendi, gelip geçen bahara

Gözler günü beklerken, gökler oldu kapkara

Yaprak koparken daldan, açar sinede yara

Gönül vuslat neylesin, bir tebessüme razı

Hüzünler boy verince, duyulur ince sızı.

Dizlerde derman kalmaz, yorarken o yokuşlar

Belki yarın yeniden, göğe çıkacak başlar

Düşlerin ülkesine, kanat çırparken kuşlar

Gözler tebessüm eder, arada bazı bazı

Hüzünler boy verince, duyulur ince sızı.

Sevdayı meşk edenler, hep mahreminde saklar

Vakit çok geç olmuştur, saça düşünce aklar

Sine yansa kül olsa, anmaz onu dudaklar

Anlarsın ki sonunda, böyle yazılmış yazı

Hüzünler boy verince, duyulur ince sızı.