Huzursuz Bir Anın Eşiği

Sen gittin,

ve bende zaman,

bir çınarın içinden geçen rüzgâr gibi

sustu

ne yaprağını hatırladı

ne de kökünü.

Her şey

bir yarım cümlede asılı kaldı,

bir hece eksik

bir bakış eksik

bir âh...

Ey giden,

seninle birlikte göç etti içimden

birkaç yüz yıl önce unutulmuş

bir hayret,

bir şevk,

bir sezâ.

Kadehte kırılmış su gibi

döktüm kendimi,

hâtırına içilen

ama hiç yudumlanmamış bir sükût gibi.

Artık her sonbahar

bir elif kadar dik

ve sessiz.