Huzursuzum
hep nedense huzursuzum
kabusla başlar gündüzüm
acıyla çıkar ağzımdan sözüm
hep nedense huzursuzum
elimden kayıp gitmiş sanki varlığım
gün geçtikçe arttı darlığım
iyi değil biliyorum ruh sağlığım
hep nedense huzursuzum
arar dururum kaybettiğimi
farketmedim hayattan uzak gittiğimi
görüyorum gün gittikçe bittiğimi
hep nedense huzursuzum
bilseydim nedir kaybettiğim
yalnız bedbahtlık benim farkettiğim
görünür bana gittikçe aklımı kaybettiğim
hep nedense huzursuzum
ararım ceplerimi biliyorum bir şey noksan
paltonun cepleri, çekmeceleri.. baktığım yer oldu doksan
nasıl yaşanır aradığım şey sen yoksan
hep nedense huzursuzum
bir gün çekip gideceğim ardıma dahi bakmadan
düşünmeyerek daha fazla yüreğimi yakmadan
kayıp olanı artık kafaya takmadan
hep nedense huzursuzum
ne kadar unutmaya çalışsam da olmuyor
huzur beni bir sebepten bulmuyor
bu arzu hiçbir türlü solmuyor
hep nedense huzursuzum
ya beni kendi artık bulacak
ya içimde bu boşluk hep baki kalacak
yüreğim soğuk ama aynı anda yanacak
hep nedense huzursuzum
artık kalmadı yaşamaya lüzûm
ölmeye de yok niyetim yok gözüm
acıyla çıkar ağzımdan sözüm
hep nedense huzursuzum