Huzurun Bağrına Konup Göçeydik

Cana can vermişti dost ellerimiz

Keşke havalanıp göğe uçaydık.

Her mevsim açardı can güllerimiz

Yârin geçeceği yola saçaydık.

Serinlemek için nehre dalarken

Derdi, kederleri yele salarken

Komşu bahçesinden erik çalarken

Ayrı ayrı yoldan eve kaçaydık.

Senin için vardı gönlümün köşkü

İçimizi yaktı memleket aşkı

Çok özledim şimdi muhabbet, meşki

Huzurun bağrına konup göçeydik.

Hüzün sarar akla gelince dünler

Keşke geri gelse o güzel günler

Dün gibi olsaydı keşke bugünler

Gelecek yıllara çığır açaydık.

Sen, ben, o, biz olduk toyda düğünde

Bölüştük lokmayı canda öğünde

Huzuru sağarken arşın göğünde

Dost için her zaman serden geçeydik.

Ben sana dağ gibi, arkadaş derken!

Memleket aşkıyla yürüdün erken

İçim sızlamıştı veda ederken

Son demde seninle bir çay içeydik.