İç Toslaşmaları

Suladım tüm kinlerimi

Yaktım sonra firezlerini

Senin avutmadığın öksüz bebeleri emzirdim kusmuklarımla

Ve pislikle dolu sandığım bir çukura attım urganı

Hayalleri çekmek için

Ya da devekuşluğuna soyunmak içindi

Kafamı gövdemden aşağıda sanmışlığım

Aslında sadece kibrit yaptım kinimi

Yaktım ve söndü..

Ki kin tutmadım hiçbir zaman

Tutunmadı imgelerime

Nedense hep haram kılındı murdar kelimelerime

Kasıp kavuran bir tufan düşün

Ki esmekte

Ecramı ve beşeri matemsi bir karambole sürüklemekte

İşte susması gerektiği bir an'a tutsak lal oldu

Kendi kefenini biçti, çuvaldız da batırdı hem

Kendi münker nekir'iyle cebelleşti bir hayli

İç toslaşmaları haddindeydi

Neydi bu yaşanmış sara krizi..!

Herhalde bir siluet, görünmez kalan tuvallere

Kıpırtısı hissedilmeyecek bir karınca, ayaklar altında

Olgunlaşma safhasında bir rint toprağın deminde

Veya gül de, dikenlerinde yaşamakta hala.