İçi Kırık

kokundaki yazdı bu

tanıdığım en ince

en naif mutluluktu

çocukluğumdaki kiraz ağacının

tepemdeki valsi

içi kırık arka bahçe anısı

pencereme kar sığınırdı ya

seni görünce ağlardım

işte sendin

o günden kaldın

yanyana bu nasıl iki zarafetmiş

nasıl kendine küs bir ikindide

birbirini bulmuş

bulutlarda kalmış umutlara mı sormalı

yoksa bu geç mutluluk acısını

tarihe mi bırakmalı

hangisi olursa olsun

bütün paydalarda senin gülüşün

nasılsa kıyamadığım biricik bencilliğin

semt dolmuşlarının akşam hüznü gibi

yalnızlığımla oynayan bütün öyküm

beni böyle birbiriyle ilgisiz

parçalara ayıran...