İçimdeki Sessizlik

Kimsesiz bir liman

Kıyıya vurmaz dalgalar bu limanda

Ufuk görünmez

Unutulmuş güneşe inat günün müdaimi bir gece

Ve sırtını kendine dayamış bir gölge

Mevsimlerin uzağındadır bu liman

Ne güller açar kırmızı, pembe

Ne kelebekler gezer çiçeklerde

Hayaller yasaklıdır bu limanda

Gözler bakmaz gözlere

Eller dokunmaz

Saçlar koklanmaz bu limanda

Koklanamaz

Sessizlik vurur yumruğunu masaya

İç dışa eşit olur

Uyku akar sokaklardan

Ayaklar kaçar, ses duyulmaz

Keşke sokağına çıkar keşke sokağından dönüş

Pes etmiş titreyişler

Kabullendiğince bükülmüş bir boyun

Gökyüzünü kim boyamış siyaha bilinmez

Düşünceler aynı renktedir hep

Bir damla beyaz görünmez

Bu limanda anılar candır

Öl denilmeyle ölünmez

Yorulur beklemekten, umutsuzca umutlanmaktan

Kaçar gecenin bir yarısı bu limana

Çöker bir keşke sokağının köşesine ruhum

Başka yerde aramayın dostlar

Sabaha kadar ben o köşede otururum