İkinci Bir

sahillerim yaralıydı zaten

şimdi bakıyorum heveslisin

hayat demeye ölü sularıma

salonu ışıksız evler gibi

kendini korunak zanneden

bir çiğlikte

gölgesiz...

beni kimse anlamasın diye

kapkara şiirler yazıyorum

düşüncelerim düşüncesizce

eski yoksulluğumu özlerken

habire gitmek fikrine yatkın

bir özlemde

hayretsiz...

kenarları yabani otlu bir yolda

ateş rengi bir ağlayışa tutulurkendi

koynumda sakladığım şarkıyı yitirdiğim

ve o şarkıda kaldı ismi sevmenin

unutulmuş güzelliklerle bulandı ömür

alıcı kuşları sustu tümden gözlerimin

yabancı bir mevsimde

fersiz...

yıkıcı yağmurlardan arta kalanımda yaşayan

yağız hüzünlerle kan kardeşim oldu

dudak büküşün

yıllarımın yılkısına gözyaşımdaki

karşı evdeki çocukluk anımdın

tiftiklenmiş perdelerinde salkım saçak

ve üzeri meyve resimleriyle dolu

siyah beyaz albümlere hapsedilmiş

bir çift beyaz kahkahamız da yok

sissiz....

bahara yeni nevresimlerle hazırlanan

sade mutluluklar gibi sevmiştim seslenişini

yollara mağrur bakışımdaki tona

ve serin gidişlere alışkın yalnızlığıma

düşkünüm hâlâ

sessiz...

yalnızlığım bile bana uzak

bir yabancıya bakar gibi anlamsızım

kendimi izlediğim bu sonsuzluk aynasında

ve ağustos sıkıntılarıyla bulanık kalbim

ölüme yasaklar koyar bir öğle sonu çayında

ikinci bir ad arar sensizliğe

sensiz...