İlkel Acılarımla Aşk

Şehirler

Kalabalık sokakları

Parıltılı ışıkları

Güzel kızları sokakların

Ve erkekleri en yakışıklısından

Hepsi sizlerin olsun

Ben dönüyorum artık

Belki bir çiçek ya da bir ot

Olabilmeli

En ilkel acılarımla ağlayacağım

Sesim tüm hırıltısıyla

Saracak evreni

Ağlarken gözlerimi gizlemeyeceğim

Utanmadan yaşlarımdan

Ahların vahların zamanında değiliz

Kör deme onlara

Göremeyenler de

Her gözü olan görür mü ki

O zaman binlerce gözle bu körce yaşam

Niye

Bir zehir üretiyor kalbim

Tek kişilik ölümüme

Aşk iki kişilik

Sen sadece ölebilirsin bir başına

Sevmeyi deneme gönül

Sus şimdi

Suskunluğu öğren haykırışlarda

Ve dokunmadan okşamayı

Aşkın kanatlarını

Unutma

Ben ölürsem bir gün

Günün yokluğunda ölürüm

Doğduğum ayın sıcağında

Belki o gün

Bir çocuk turuncu çizer gökyüzünü

Ya da kırmızı bir deniz

Çimenleri mavi yap çocuk

İçine al beni mavinin

Sonra

Kapkara çiçekler çiz üzerime

Ben susayım

Sen ilk gözlerimi sil çocuk