İnsan

İnsan elini koymuş gözlerinin üzerine

'Daha çok var!' demiş

Önünde bir küçük tepe

Uzağa bakmaya şartlanmış gözler

Önünü görememiş

Bir omuzuna hasretlerini almış

Karıştırmış umutlarıyla

Diğerinde çok hafif mutluluğu

Rüzgarın ucundaki yıllar yalayıp geçmiş yüzünü

Ter kokusuna karışmış yaşları silmek istedi dünlerinden

Avuçları ıslandı

Kalbinden sakladı korktuğunu

Yorgundu insan

Dizlerinin üzerine çöküp geceyi bekledi

Her yıldızın üzerine bir yıldız koyup

Sayarak bitirecekti geceyi

Ufuk çok uzaktı

Yol uzunca

Güya gündüz adımlayacaktı

Bir bebek gölgesi düştü önüne

Şafak kızarmıştı sebepsiz

Usulca tepeyi aştı

Şaşırdı

Yolun bitmesine bir adım vardı...