isimsiz

Bu satırlar ne şiir ne bir hikaye ne romandır...

Piskopat bir yüreğin shizofren saçmalıklarıdır

Alzheirmesh bir beynin unuttukları ve de unutturduklarıdır

İtiraf ediyorum bu ne bir sevdadır ne de aşk..

Düpedüz bir hastalıkdır

Sen inadercesine sevmemişken beni...

Ben kendimi unutur, unuttururcasına sevdim seni

Belki de haklıydın? hiç çekilmezdim!

Saçmalıyordum, dert edilmezdim!

Bir kaç kelime ile gönlü alınmaya bile değmezdim!

.....

Shizofren diyorum ama.. pembe fillerim yoktu inan

Kör karanlıklar için de pembe düşlerdi gördüğüm

Yemin olsun abartmıyorum!

Bütün şiirler.. bütün şarkılar

Dahası haber bültenleri bizden bahsediyor

Aşk dizileri bizi anlatıyor sanırdım

Ben sana hiç kimsenin bakmadığı gibi baktım

Sende Hiç kimsenin görmediğiydi gördüğüm

Yar dedim öyle uzaklardan, kadınındım.. erkeğimdin

Hallucination diyorlar şimdi sana

Oysa vardın gerçeğimdin!

İçim kadar yakındın bana, Canımın içine sardığımdın

Bilmedin!

........

Panik ataklardayım şimdi..

Her gün aynı saatte, defalarca izliyorum gidişini

Kan ter içinde kalıyorum... üşüyorum

Buz gibi elleri mi tut, geçir titreyişimi

Duvarlar üstüme geliyor, kaçamıyorum, düşüyorum

Kalp atışlarım bozuldu, çok düzensiz

Yine hızlandı, bu ne biçim çarpış?

Kriz mi geçiriyor nedir, duracak şerefsiz!

Nefes alamıyorum... Korkuyorum!

Ölüyorum işte buralarda sensiz/kimsesiz...