İstanbul/Yarım Kalan Şiir

Yedi tepesinde yedi masal İstanbul

Bilmezsin kadırgaların çekilirken yağlı urganlarla

Bir Neyzenin gönlü nasıl dağlanır..

Sen ki bir prensesin gözlerindeki büyü

Sen ki tacındaki zümrütle salınırsın Haliç'in göğsünde

Rıhtımın kıyısına vuran dalgadır

Semazenin eteğinden dökülen

Gözyaşlarını saklama İstanbul!

Bak bana

Avuçlarımda bir parça ekmek kırıntısı

Ben sandalcının nasırlı elleriyim

Tuzlu suda nefes alamayan balık

Yüreğimde çırpınır kuşlar

Ben ömrün kendisiyim..

İstanbul

Ey nazlı şehir

Nerdesin......