İstasyonda İnsan Ölüleri

Gecenin uzunluğuna aldırış etmeden geçer gece trenleri

Rayların üzerinde umursamaz hayat

İstasyonda insan ölüleri

Bir demli çay sıcaklığı kadar yakın birbirine sandalyeler

Beklerler gidecekleri yerleri,

istasyonda insan ölüleri.

Köy geceleri inle cin yarışta istasyon duraklarında

Havada aşk kokusu kan kokusuna müptela

Zamanla yarışta cesetler

Yürekleri delik deşik,

ağızlardan sızana aldırış etmeden

İstasyonda insan ölüleri.

Bu sessizlik çıldırtır insanı

Çığlıklara gebe bu sessizlik

Herşeyin yok oluşu gibi

Zamanında yok oluşunu izler ölüler istasyonda

Alt alta, yan yana, koyun koyuna cesetler

Kimbilir nerden geldiler,

nereye gidecekler.

Hepsine bir hikaye düzmüştür düzen

Hiçbiri konuşmaz bir diğer yanındakiyle,

Alçakgönüllü ve ketum

İstasyonda insan ölüleri.

Bende mi karışsam aralarına

Toprağa yüzümü sürüp,

kırkım çıkmadan toprağa kavuşsam mı bende.

Düzenin düzdüğü hikayelerle birlikte insan ölülerine

Gideceğim yer uzun değil

Kıvrılıveririm herhangi bir vagondaki,

herhangi bir konpartmandaki,

herhangi bir koltuğa.

Sesim çıkmaz

Ölü değil miyim bende en nihayetinde

İstasyondaki gibi insan ölüleriyle.

Yükselen düdük sesiyle,

Hareketlenir cesetlerdeki cansızlık.

Biner ölü ya da kemik vagonlara

Geçerler koltuklara birbirini ezercesine insan ölüleri

İstasyonda ne ölü kalıntısı ne ölü sessizliği

İnsan ölüleri yol alır

Bir istasyondan bir başka istasyona,

ölüm sessizliğini yaymaya..!

black_1