İvecen Bir Göç

Yalnızlığımın yazgısıdır bilirim

İvecen bir g/öç gibi

Gözlerinden geçer gibi geçtim

Hüznün rahle-i tedrisinden

Saatler ki h/er geçen anı alnından vurdu

Bir sonbahar akşamı biten

Hazin bir öyküydü bu

Bil ki zaman işte o an durdu

Bilmem kaç kervan, kaç iklim geçti

Gönlümdeki sahradan

Ne vuslat güldü yüzüme

Ne ölüm meleği beni seçti

Yalınayak yalpalayarak

Hazan'ın yalnızlığında

Yağmura hasret toprak gözyaşı ile ıslanırken

Dönüşsüz bir gidişti ümit yok artık yarında

Apansız kan oturdu gözlerime

Kanadı kırık bir kuş gibi kaldım

Virane şehrin saçak altlarında

Alev alev yanarken firak harında

Bilmem kaç kervan, kaç iklim geçti

Gönlümdeki sahradan

Ne vuslat güldü yüzüme

Ne ölüm meleği beni seçti

Beni derdest eyleyen

İliklerime işleyen bir hüzündür

Kirpiklerimden kaderime süzülen

En kal/ender haliyle

Uzamış sakallarım titreyen ellerim

Alnıma yazılan kederi anlatırken

Ey umudumu bitimsiz takvimlere bağlayan

Yalnız benim ardın sıra çocuk misali ağlayan