Kaba

kabaydım

baharı unutmayacak kadar

sokakları bakışlarınla göğüslediğime

inanmayacağın kadar kaba

ne benzim soluk ne de sözsüzüm oysa

sevmek bütün içeriklerimi alıyor ellerimden

eni konu

ve çiçeklerimin konuşması gibi

nisan yeşiliydi seni seyreylemek

kabaydım

kaba

kabaydım

sen olmayacağın için hiç yanımda

kuşların

ikindi çığlıklarını unuttuklarını

düşünecek kadar

kabaydım

kaba

kırdım

düşlerindeki yerini o acı boşluğun

gece uykusundan korkar oldu aklım

ağrıyan yanlarımızla benzerken birbirimize

aynı kuşaktan olduğumuzu

ölümlerle anmayı istemeyecek kadar

kabaydım

kaba

seni düşlemeyince ağırlaşır gözlerim

sanki sadece acıysan benim içimdesin

içimdeki baharın yalın yeşili değilsen

mevsimler umutsuz

yapraklar uykuya geçsin diyerek

saçlarımı okşamanı isteyecek kadar

kabaydım

kaba

annemin kırık saadetine hayıflanırken ömrüm

avuçlarımın son kırlangıcı olacağını

tasavvur edecek kadar kabaydım

tutkunun vişne çürüğü ya da kavuniçi

artığıyım ben

sen saplantılı

üstelik

zamanın tehditlerine

pabuç bırakmayacak kadar

kışkırtılmış öpüşme atları olduğumuzu

yazacak söyleyecek dahi bir kabaydım

kabaydım

kaba