Kafa Tutar Gibi Göğe

1.

soğuk alaşımlarla sustu kent

sokakta gergin özlemleriyle kadınlar

mutsuz kadınlar hayata inançsız

ağaçların farkında olmadan

ölen bir kuş gibiler sanki...

2.

şimdi sen

hangi portreyi çıkarsan önüme

aynı gri caddelerde ikimiz

sessiziz

yıkık eski binalar gibi

kekre yorumsuz

aslında baştan aşağı soruyuz

anın felsefesi olmalı bu

ömürden uzun...

3.

uzak telaşı içindeki anneler

önce hergün düşlerinde aşarlar yolları

zaman kaygısı çeken çocuklar içinse

düşle gerçek birdir

anne acısı zamansızdır...

4.

üşümek yalnızsa

tek başına ısınmak imkansızdır

yalnızlık üşüyorsa

yalnızlık ısınmaz ki hiç...

insan iki kişiyse de ısınamaz bir türlü

kavuşmaktır insanın içini ısıtan

sen konuşunca ısınır yalnızlık bana

içim yalnızlığa sen sadece konuşunca...

5.

-düşman kardeşler-

sivrilir ağaç dalları kışın

kafa tutar gibi göğe

kirli bir kurşunîyle abanır gök

öfkesi besler ağaçları...

6.

zayıf iradeliyim halka

bütün dolmuşlarda

oturma odalarında

semt okullarında

voltajı düşük ışıklı

ağaçlı kahvelerde

aynı anda

olmak istiyor aklım

aklımı seveyim...