Kafatasımda Ölümcül Bir İyileşme
-kanıyorken ellerimin ensar yarası-
kekeme bir şiirin sesiyle örselendi içimdeki çocuk
yağmura bu şarkıları öğreten gök
avazeme lirik bir titreyiş olan rüzgâr
cenneti cinnetleyip içime salan zaman
bedenimi istimlak eden bunca yara
yaşamaktan
bir rüya bağlandı her gece kirpikleri düşen sessizliğime
ey sırtımda tepinip duran insan silsilesi
dokuz boğumdan çok sonra gelmiştim içinize
bir kehribar düşürdü annem
yaratılmanın rahminden
yaralı bir hayvan telaşıyla durdum bütün aynalarda
gördüğüm suretler birer Vahşi
dur dedim kırılıp düşen parçalarıma
yaşamak biraz Hira
biraz saklanmak bir örümcek ağına
kırk gün kırk gece Hızır'landım
yedisinde ömrümün
bir eşikle bağlandı adımlarım
yaşamakla sınandım
ayrılık ne demek
kavuşunca anladım
-sağalıyorken ellerinin muhacir yarası-
Kudüs sesli gülüşünle yeşile durdu sahram
üç gün üç gece kutsandım
göğsümde taşıdığım vaveylamı
isimsiz bir mezarın koynuna bıraktım
geldin
kırıldı kilidi kalbimin
hz (biz)
Hisdüşüm Dergisi 13. Sayı