Kalbi Kırık Cam

Bir oda

Sol penceresine yerleşmiş kalbi kırık bir cam

Ardında

Kumru kanadının seyyahı kızıl bir akşam

Bir adam

Tek ayağı kısa sandalyesinde uzayıp kısalan bir bacak

Gözlerinde buğu

Ha ağladı ha ağlayacak

Bir çerçeve

Boyaların harmanlanıp başaklaştığı bir güz

Hangi fırçadan çıkmış bilinmez

Uzaklara bakan uzun kirpikli bir çift göz

Gittikçe sesleri yutan bir sokak

Gelenlerin gidenleri yendiği ayak izleri kulaklara hükmeder

Ve adam

Gözleri kapıda

Hiç dönmeyecek birini bekler.

Bir avuç

Mevsimi kış

Çizkileri uzunlu kısalı

Yüzü gibi kırış kırış

Düşünceler bulanıktır somutluktan uzak

Yürek sesini takip eder hayalinin

Sol kulağı dikleşir

Uzağın mıdır kendinin mi

Soru ikileşir

Bir nefes

Son olsun der artık, almak almamaktan beter

Sandalye sağlam ayağının üzerindedir

Gelir gider

Akşam

Yine dün gibi bir akşam

Ve önünde

Hâlâ kalbi kırık bir cam.