Karanlığın Efendisi

Yine yalnızsın bu sokaklarda

Görünür zifiri karanlık etrafında

Sarar dört bir yanını amansızca

Korkularını yaşatır acımasızca

Koşarsın durmadan bir çıkmaza

Varamazsın isteğinin yüce aydınlığa

Ne kadar uzak durmaya çalışsanda

O seni hep siyahlığıyla kaplamakta

Durmadan senin duygularınla oynar

Senin tüm benliğini içinden söker atar

Kalbindeki sevgileri nefretiyle karalar

Kimse bilmez bunu neden niye yapar

Biliyorum birgün birisi güneş gibi üstüne doğar

Masmavi denizin azgın sularıyla onu boğar

Artık vazgeçmesede tüm bu kötülüklerinden

Bu hayat onunda çarkına çomak sokar