Karanlık Bahar

Karanlık güneşin altında

Yalnızlık hamağında sallanıyorum

Garip bir bahar hakim şehrimde

Renksiz, siyah beyaz

Güneşim nereye gidiyor böyle?

Mahzun...

Karanlık zaten

Zifir ile sıvanmış

Günahkar ellerle çakılmış

Benim gökyüzüme

Yalnız ve berrak yetim gökyüzüme

Kasvetli saray yasta

Gündüz küsmüş geceye

Oturmaz gecenin ardından

Doğumuzdaki ihtişamlı tahta

Küsmüş işte geceye

Kendince...

Deme sakın!

Nasıl olur böyle bir şehir?

Gözlerimden içeri bak

Kuru bir saksının süslediği

Ruhuma açılan pencerelerden

Sonsuz ama dar belirsizliğe