Kasvet

Yatağın geceden kalma hali

Sanki kafamın içi

Evin her bir köşesi

Anlatıyor sessizliği

Yalnızlığı

İç sıkıntısını...

Perde aralığından odaya sızan gün ışığı

Uyandırsa da tüm canlıyı

İçimdeki ve evdeki kasvet havası

Hareketsiz kalmamı

Ve bir noktaya uzun süre takılmamı

Dikte ediyordu...

Adımımı attığımda soğuk zemine

Sorular üşüştü beynime

Ne, neden ve niçin soruyorum kendime...

İsteksiz ve ölgün hareketlerle

Dolaşıyorum evin içinde

Duvarlar üzerime gelse de

Derman yok kaçmaya dizlerimde...

Salonda ayrı bir kasvet hakim,

Önceki ya da bir evvelki günden kalma gazete nüshaları,

Çift olmalarına rağmen terk edilmiş çoraplar ve terlikler,

Açık çekmeceler içerisinde boş cd kapakları,

Dert ortağı televizyonun ısınmışlık uğultusu,

Üşüten geceye başkaldıran ve tek kolu kanepeden sarkan hırka,

Sessizliğe darbe vuran çay kaşığı ve bardak, dibinde yarım kalan umutlar,

Okunmayı bekleyen üzerine toz çökmüş kitaplar,

Bunca düzensizlik karşısında kendime gelme girişimlerin kalıyor akim...

Dedim ya çığ gibi büyüyor daralmam

Fark etmiyor evden uzaklaşmam ya da kalmam...

Kafamın içinde çözmem gerek

Kalbime söz geçirmem gerek

Canlanmam ve hadi silkin ve kendine gel demem gerek

Bunca gereğe tabiî ki birazcık istek...

Boş verdim gitti

Yine televizyonun karşısında uzandım şimdi

Zamana bıraktım kendimi

Bu sıkıntı, yavaş ve azimli kemiriyor beynimi...

Yeniden bıraktım kendimi gecenin ellerine

Ve gömdüm tüm sorularımı karanlık gizlere

Koyuldum yeniden sabahı beklemeye

Çare olur belki kasvetimi silmeye...

02-11-2011