Kavuşmadan Ayrılmak

doğru düzgün konuşamadım caddelerle bugün

ilk akşam telaşıyla akıyordu genç bir kız

kendi hayallerinden çok tozunda sokağın

bunu ilk ben anladım

soluk soluğa bir başlamaksız sonlanışı

bencilliğin kör sarhoşluğunda nahoş

uç noktalarda bir içe kapanışı

yine bugün evimin kapısındayken konuşmadım içimden

sarışın bir ölüm güzelliğiydi Ekim yalnızlığım

sus pus ilk defa rahatını bozmak istemedim

eski ev sesleri aktı gözlerimden

ağlamadım...

ırak koşuşturmacalarla uyanıyorum her alalık

çocuklukta direnmeyi hasta duvarlara anlatmakla yükümlü

ve son bir gayret sürgit aşklara

iyimser arkadaşlıklara niyetlenerek her şarkıda

yaratılmış hiçbir tarihi boş bırakmadan

öğlen sonu aydınlığı yakarken alnımı

kamaşan gözlerimle arıyorum sade bir gelişi

kavuşmak provalarıyla geçiyor tüm ömrüm

ama nedense her seferinde kavuşmadan ayrılıyorum

ağlamıyorum...