Kaybolmuş Masal...

İklimler fısıldarken hüzün mevsimini,

Kanatır yaralı kuşlar göğsümdeki sevinçleri.

Çocukluğum yitik, gölgem sahipsiz piç.

-Yalvarırım kurtar kimsesizliğimi-

Kaybolmuş masal gibiyim,

Flu sisler ardında.

Düşleri belinden tutup kaldıramıyorum

Ağırlığı eziyor cılız bedenimi,

Anne kokuna aç kaldım

Ah Tanrı'm

Doyurmuyor yokluğun beni...

Etten yüreği büyütemiyorum sen gibi kundakta,

Azrail bile yüzünü asmış

Gülümsemiyor, çöl yorgunu suratıma.

Gözlerimde ıslaktın... akıtmaya kıyamazdım,

Söküp kuruttular paslı mandallarda.

Anne...

Sevgi ne demekti

Kimler şefkat verendi

Sahi, onu bile

Unutturdular yokluğunun ayazında.

Acizliğim tüm çıplaklığıyla dolanır, odamın gri tavanında

Emanetti süt kokun,

Ağzımdan koparıp çaldı rüzgar

-Durdur!-

Kaçırıyor uzaklara.

Gece gündüz düşman sanki,

Biri kurutuyor, biri karartıyor günlerimi anne.

Ellerim varmıyor artık dokunamıyorum hayata,

N'olur affet;

Yokluğunda şiirlerle büyüyemiyorum sana...

Kumdan evler yapıyorum,

Senli hayaller gelsin diye.

Okyanusun hırçın dalgası

Siliyor umutlarım,gülücüklerimle birlikte.

Yıldızlar saçlarıma dolanıp,

Hücrelerimi ele geçirince

Ağlamaya başlıyor sahipsizliğim.

Ay düşerken geceme.

Çivili gözlerim açılıyor kimi zaman, nasırlı rüyanın birine.

Sarılıyor, nurdan bir ses masumiyetime,

? Küçüğüm gelecek bekle'

Ne gariptir ki

Yokluğunda dünya yalancı anne...

Arsızlığımı akıttım tükettiğim yılların avuçlarına,

Dayanılmaz sancıların mor izleri, göğüs kafesimde saklı dursada

Kulağımda yarım kalan Duamsın -anla-

Şimdilerde;

Yalnızlığın kuçağında renkleri siyah yaşıyorum,

Beyazlarımı kefenin sarıp sarmaladı anne...

Adının baş harflerini öpsem doya doya

Gülüşünü de alıp

Gelir misin tekrar bana ?