Kefaret

gökyüzünde çırpınan bulutların tınısı

sanki yüreğime yıldırımlar düşüren şimşeklerin aynısı

nar_ı beyzam

kavisli dünyam

kayboldukça lahitlerde

taşarım Çoruh kadar

kan damarı besler

yağmur gökyüzünü

sular kuraklığı

içimizdeki vaha ise

çiçek kenarında olmaktır arzusu

lakin bitmedi bir türlü

aşıklar mevsiminin şu kışlık uykusu

deliği paslı iğneden

geçerken sert t/ipi

dibi susuz havuza çarpar bir kanadım

yağmalandıkça gönlümün birikintileri

susturuldu içimin öfkeli ikindileri

ateşe pervane bir aşk

meczuplaşır ya,çarkına takıldıkça

bırakın yerde kalsın alın terim,emeğim

saplı çöplü bu değersiz dünyanın

aykırı hesaplarına

ölüm olsun kefaretim