Kim...

kim inanır yaşadığına bu yalan dünyada

bıraktığın ne var ki doğru olan ardında

dizlerini dövüp bin pişman olsanda

hiçbir izin kalmayacak hiçbir hafızada.

kim sever sanırsın seni gönlünce

ortak olamadın işte hiçbir sevince

gözlerini kapatıp bu dünyadan göçünce

anlarsın o zaman gerçekleri anca ölünce.

kim tanır şimdi seni bakmadın birtek insana

yumuşamadı yüreğin döndün zalim bir yılana

muhtaçtı oysa gidenler zamansız bir duana

toz oldu işte ömrün sende döndün bir yalana.

kim bakar ardından sana giderken şimdi böyle

elini attığın herşey dönmüş bir çöle

yalnızlığa esir düştün beninse bir köle

nasıl yaşayabildin bunca yıl ALLAH aşkına söyle.

kim hatırlar varlığını masum bir zamanda

bencillik adın olmuş ruhun bir olmazda

yaşın kemale erip toprağa yakın baksanda

kaçınılmaz bir sondur hayatın sefil yalnızlıklarda.

kim ağlar şimdi bu sönmüş haline

derman olmadın hiçkimsenin gamlı derdine

ekmedin bir fidan bile şevkat bahçesine

geçte olsa anlarsın,dünyan döner tersine.

kim sarar boynunu üzüldüğün vakit

kalbindeki yoksulluğa gözlerin şahit

haydi ne duruyorsun sende vafasız ol git

bütün yaşadıklarına çak bir kibrit...

a.a.