Kırıl İncil Ama İncitme

Ben; alçak yerlerde yaşamaya alışkınım.

Düşer- kalkar, incilirim, ama asla incitmem.

Yükseklerde yaşayanlar, ya bir gün düşerse,

Asla kalkamaz, tutunacak bir dal bile bulamazlar.

Ben; karınca gibi yerlerde yaşamaya alışkınım.

Ezilir-büzülür, incilirim, ama asla kırılmam.

Kendini dev görenler, ya bir gün ayna kırılırsa,

Yüzüne bakacak kırık bir can bile bulamazlar.

Ben; ana gibi gülmeye, ağlamaya da alışkınım.

Sevinir-üzülür, incilirim, ama asla yıkılmam.

Daima gülenler, ya bir gün yıkılıp ağlarlarsa,

Tutacak el, gözyaşı silecek bir dost bile bulamazlar.

Ben; gönül bağında dostça yaşamaya alışkınım.

Sever-sevilir, incilirim, ama asla gönül yıkmam.

Düşmanca yaşayanlar, ya bir gün bir gönül ararsa,

İncinecek bir gönül, incitecek bir kalp bile bulamazlar.

Ben; gül bahçesinde bülbülle yaşamaya alışkınım.

Öterim, açar-solar, incilirim, ama asla savrulmam.

Diken içinde yılanla yaşayanlar, ya bir gün zehirlenirse,

Yaprak gibi savrulur, kusmaya bile fırsat bulamazlar.