Kişi Yaşiyorum

karda köy yaşamının neşesi pencerede

meşe odunu teneke ördek sobada

üzerinde kaynayan kalaylı semaver

anıların karıştırıldığı küller

içinde gurbeti,içinde sevdası.

divan pencere boyu duvarda

keklik alası yastıklar sıralı

iğne oyaları,dantel

sergide Döşemealtı kök boyalı kilimler.

pencerelerin arkası bembeyaz kar

koca çınarın dalları yerde

çam ağaçları ressama gebe

bahçe çiçeklerim derinde

buğulanıyor camlar,önce gözlüklerimi siliyorum.

kar topu oynuyor çocuklar

yokuş aşağı kayanlar,curcuna

kardan adam,adam gibi,ah çocukluğum

saçakta serçeler,sofra kırıntılarını serpiyorum

soluğum daralıyor,anılarımı yutkunuyorum,bükülüyor dudak.

torun yırtıyor ortalığı,serçeler korkup kaçıyor

güneş sere serpe dışarda

herkes dışarda,güneşte kar

ben dururmuyum kendi ayazım da

güneşli kışı yaşıyorum.