Kıyamet

Mezar taşları ile kazılacak toprak;

_En büyük sancısında dünyanın_

Anlatacak şeceresini

Zamana karışmış insanların

Ezip geçilen kahverengi

Yakacak tüm kızıllığıyla

sefil bileklerimizi

Günahlarımız uçuşacak kan buharıyla

Göğün yeryüzünden aydınlandığı günde

Acı, keder...

Eyvah!

Sakladığımız korkumuz o

Güneş batıdan doğuyor

Suskunların günü

Kibrimiz, kibrimiz ve bencilliğimiz

Utanç nehirlerinde yıkansın gök kararmadan

Sakının artık insanlık

Boşuna nefes almaktan

Doğduysak

Ve yarılmadıysa yaşadığımız kadarında dünya

Sakının dirileceğiniz günden