Kızıl Tenli Hüzünler

Güneş

Martıların çılgın çığlıkları arasında

Sokulurken gecenin koynuna,

Boynunu büküp.

Güne dair;

Kızıl tenli hüzünlerini bırakmakta

Soğuk suların üstüne

Sanki bir karabasan gibi

Çöküp çöküp.

Bense;

Yalnızlığı alnından öpüyorum

Yakamozların gölgesinde

Sen diye yine.

Yosun tutmuş dudaklarından

Yedi iklim dört mevsim

Sana dair anılar düşer

Birer, İkişer...

Sonra

El ayak çekilir

Martılar susar

Sukûta bürünür gece.

Ah şu beş para etmez şairliğim yok mu?

Aman eksik olmasın

Ne zaman iki satır şiir yazmak istesem

Kalem dikilir

Kelâm tükenir

Düğümlenir boğazıma yumruk gibi

Küçücük iki hece

Has-ret

Kopararırcasına ruhumda kızılca bir kıyamet

Der gibi

Ne olur beni affet

Affet

Ya sen

Kayan bir yıldıza tutundun mu

Bir dilek tutup?

Yoksa;

Yeni bir dünya mı kurdun

Koskoca bir maziyi unutup?

Kaç gece uykularını böldün,

Zehir ettin kendine geceyi?

Ya da;

Kükreyip taştın mı,

Sığamayıp

Azgın sular gibi bendine?

Var ya

Belki, fikren yollarımız ayrıldı

Mutluluklar diledik

İstemeye istemeye birbirimize.

Ama yüreğim her defasında

Her gün

Her gece

Her an

Her saniye

Sana doğru yol aldı

İstemeye istemeye.

Şimdi

Kızıl tenli hüzünlerimi yolluyorum sana

Eminim çok yakışacak

Tıpkı,

Bir zamanlar yakıştırdığın gibi bana.