Kör

Ağlar hiç yoktan artık uzaklar

Bu kadar birikmişken hayat

Hep sonbaharı bekleyecek değil ya yağmurlar

Sıcak bir yaz günü belki ağlar uzaklar

Sesler duyulur sonra

Rüzgarla sallanan salıncaklar

Terk edilmiş hatıralarına ama

Katiller de ağlar belki sonra

Cenazelerin üstünden, mezarların içinden hatta

Gökkuşağı uzanır karanlığa

Hep hüzün olsaydı anlamazdık ki

Hüzün nefes alabilir mi çivilenmiş tabutlarda?

Gideceğimiz yeri bilmediğimizden aslında

Her yere uzak kalışımız

Başlayıp hiçbir yere varamayışımız

Uzakların verem olması beklemekten hatta...

...

Artık ağlar uzaklar!

Kaçıp bir çıkar yol arayanlara

Artık yaşamak gibiyse batmak

Hayaller bataklığında

Sahrada kaçıncı yanılmadan sonra

Vahaya dil çıkarmaktır çocukça