Korkarım Sabahlar Selamsız Kalacak

kirpiklerine tutunuyordu

tedirgin ve titrek

yazgısının öğretisiydi bu

bulutundan nemleniyordu

kapkara bir coğrafyada

ölümüne gülüyordu

nefretin kıyısında sızıyordu gözler

ve de

en çok bir yangının ortasında terkedilirken kimsesizdi gitmeler

kışların kıyametinde büyüyorken gözbebeklerin

yüzüme çarptığım bir kaynak suyunda ateşleniyorken alazlar

ne çok hüzündü

ne çok tükendik bu aralar

kaç ninniyi kundakladık

kaç ayrılık ıslandı gözlerimizde

ne çok kimsesizleştik

ne çok ağıt büyüttük şimdilerde

talan edilmiş gecede

kaç duvar oynadı yerinden

kaç kazma vuruldu çalı diplerine

kaç taş söküldü

ne çok çukur kazdık bedenimize

gece pusmuş

gece susmuş

tünemiş göğün dibine

etimin beyazı utanır

kapkara teninde

ellerim titrek bir çıradır

çak çakmağını

tutuşacaksa gün tutuşsun

tutuşsun şarapnel yüreğimde

bak bu da senin yüzün

çamurlu ve esmer

al başını git

toprak karanlığa devrilecek yine

birazdan şafak ta ayartılacak

korkarım sabahlar selamsız kalacak