Kristal

bir ağrı

dağları vurduğunda

delişmen heceler kendini asacak

suları sırtlayan düş karanlığıyla

büyüyecek rüyaların çığı

ve bazı gecelere

göğsümde uyuyacak ırmaklar

tuzlaşacak zul fırtınasında

bir tenha

yıldız tozlu parmaklarımın ışığı

kuyular akar dudaklarımın ıslığından

yaralanır bir ütopya

kalbimin mürekkep tortusuyla

İs geçirir içim

karanlığın uçurum kundağı

başımda gölgeli yalnızlık.

var olmanın çemberli uykusunda kelimeler

dağılmış tüm kristaller

dilimde yollar ve

şarkılar söyleyen çocuklar

aynalarda bir suret ki

yükselirken fırtına gözlerimin ferine

tomurcuk bırakan avuçların dağ göçüyle

bulutlu atlardan bir mevsim düşüyor

kopmuyor saltanatı yaprakların

....