Küçük Bir Hikaye

Seni anlıyorum

Gün batarken

Sırf kendi endişen

Ve bitmez kaygılarımla sen

Gün aydına kavuşurken

Kimbilir hangi bezginliğinle uyanırsın

Kimbilir hangi yalnizliğima uyanırım ben

Seni anlatıyorum

Uçsuz bucaksız bembeyaz bir sayfa

Karanlığın içinden çıkmış simsiyah bir kalem

Nafile dokunuşlarımla

Anlamsız kelimeler karalıyorum

Ne uzun ne kısa

Hafif dalgalı ince bir çizik yazıyorum

Onlar saçların

Harfleri bastırarak yazıyorum

Onlar dudakların

Sonra hepsini yırtıp atıyorum

İşte bu da gidişin

Az çok yalandı herşey

Bir yalanı bir yangın temizler

Yırttığım o bembeyaz sayfayı yakıyorum

Benim rengime döndü o da. Simsiyah

Seni unutuyorum

Hep aynı hayale kandığım gün batmakta

Son kez tekrar tövbe ediyorum adına

Nefes aldığın şehri sevmiyorum artık

Sanırım her şeyi unutuyorum

Kendimi yalnızlığın ılık meltemine bırakıyorum

Gidiyorum son kez kaybettiğim kendimi bulmaya

Bu bir veda değil

Merhaba