Küreksiz Serenat

Akşamın kızıllığında rengarenk bulutlardan pelerin yapıp

Bir davet bekledim gökyüzünden

Beni de çağırır mı diye bir umut

Ufukta kaldım öylece

Baharları özlemiştim

Kardan adamın dişleri dökülüyordu

Kundakta yıldızları sallıyordum her gece

Parlaklığının bedeli karanlığa sararak

büyütüyordum onu

Göğün sayısız açılıp kapanışlarına bir serenattı benimkisi

Kelimeleri örüp uzanıyordum şiirselliğe

Yüreğimdeki örükleri salmak istediğimde

Ateşten sözlerim kesiyordu yolumu

Bağlamaya niyet edince

Tutsaklığım

Gecenin içinde kendi göğünü arayan bir çığlığım

Anlatsam anlar mıydınız

Ellerimde büyüttüğüm yıldızlar gibi

Sarıp sarmalar mısınız

Sabahın aydınlığında içimden alıp parıltımı

Ekim'e yakışır gülücükler bıraktım toprağa

Kurşun kadar ağır sözlerdi Güneş'imi vuran

Benzimdeki griliği sorguluyordu bulutlar

Yağsam üzerinize

bağrınızı açar mısınız

Toprak gibi vefayla

kucaklar mısınız

Bir sal yaptım bu gece türkülerden

Özay Gönlüm söylüyordu yürek telinden

Bir sevgi sözü yeterdi kürek çekmeye

Siz susmayı sevdiniz