Kuşlar Kalbime Uçardı

Kuşlar vardı

Kuşlar, kalbime uçardı

Kuşlar aç kalır,

Düşer diye kanatları

Yağmurdan korkarlardı

O gün yağmur vardı

Kararıyordu gökyüzü

Ziyan oluyordu iki hayat

Soluyordu çocukların yüzü

Yerdeki ekmek kırıntıları gibi

Sel alıp götürürürken ümidi

Kuşlar vardı,

Kuşları senin sevgin beslerdi

Son kez uçup gittiler

Hiç biri evine dönmedi