Lal Gece

Susar gün,

üşür ay...

Bir tutam menekşe kapatır gözlerini

Son evin ışığı da söner

o uzak köyde...

Karanlık...

Karanlık...

Karanlık...

Gizli saklı buluşan sevgililer

kin kusar güne

ve birlikte susar

gelmişine, geçmişine

Sonra alem de susar...

Üryan düşlemeler doğar kelamsız

Sevdalı gözlerin

tam da gözbebeğinde

ve her gerçek sevda yıldız toplar

Sevgilinin teninden...

Soyunduğum ruh aşk'a doğar

çığlık çığlık susan

sevgilinin gökyüzünden...

Türkü türkü ezber olur

Köy kokulu bir çok sevda...

Ayşe'ler Ahmet'lere yanık

Ahmet'ler Zeynep'lere...

"Yitik sevdalar,

yetim duyguların son nefesidir derler"...

Fırat'tan Dicle'ye uzanır

Dağların göğsünde emzirilen

yar sesi...

Kara kızın duyduğu

usul bir susmadır

mendili sevda oyalı

saçları kekik kokulu

yüreği yar/a cananın...

Dudakları sus...

Uzak yollar dolanır

tozlu, çorak, vakitsiz...

Sevda sevda hu çeker

Yürekten susan dilsiz...