Lâl Mektuplar 3

Kalbimde kabuk bağlayan yarama...

Gün ağırmadan düştüm uzun çetin yollara

Alnıma kefen takıp uçurumlara koştum

Bazen sıkı tutundum sığındığım kollara

Asi bir nehir gibi anılarımla coştum

Boşlukta sallanırken hüzünlerim düşmeden

Yerçekimsiz sancılar birikti gözlerimde

Mazim sağanak gibi zamana üşüşmeden

Yandım yakıldım bazen sönmeyen közlerimde

Hiçbir yağmur inmedi gözümden yanağıma

Hiçbir el dokunmadı omuzlarıma dostça

İlk kez bu denli güçlü ölüm taktım ağıma

Yürüdüm ecelime hayattan kaça kaça

Yürüdükçe uzadı alnımın yazısında

Tokat gibi yapıştı zamana çocukluğum

Derinlerde saklanan tokadın sızısında

Mor halkalar bıraktı bu an'a çocukluğum

Unutma ben seni hep güzel anmak istedim

'Belki bir sabah güneş yeniden doğar' dedim

Ben kalbinin külünde nasıl yanmak istedim

'Aydınlıklar sonunda geceyi boğar' dedim

Sedasız çığlığımı duyan olmadı yazık

Yine kendi içime gömülüp öldüm çoktan

Felaketin rüzgarı eserken ılık ılık

Toprağımda el açıp 'huzur' diledim Hak'tan

Gülüşüm gülüşüne dokununca rüyamda

Masum papatyaları topladım gamzemizden

Sonra kelepçemizi taktım kendi dünyamda

Uzaklaştık hızlıca 'mutluluk' gayemizden

Geçmişe tünel kazan kaçak bir yolcuyum ben

Bu aralar tuhafım korkutuyor bu halim

Kanımı yeniledim genlerimde yoksun sen

Bil ki tükenmeyecek hayalle hasbihalim