Lal Yalnızlığımı Terk Edişlerine

bir akşamüstü ufkuyum ben anlasan artık

mimozalar açılırken sonsuzluğumuza

beynime çaktığın sorusuzlukla taşıyacağım kendimi

dudaklarından aşırdığım lal boşluğa

ve çocukluğum kadar tuzlu ve ılığım

yalnızlığımı terkedişlerine

kömür karası sıcağı saçlım

ellerini öptüğümü yağmur sanma

bu buz gibi Şubat sabahlarında

seni uyandırmaya kıyamadığımdır

ve seni anlatır gibi öleceğim

ölürsem uzağının dibinde

ve ölür gibi anlatacağım

her şeyin ötesinde sığındığım şefkatini

bakışlarının derinliği kadardır

seni sevdiğim sevgi

ama uçar gibi

ama acı

ama buruk

sarılmak istiyorum sana

evrenin en güzel ağaç dalları olsun istiyorum

seni sardığım kollarım

istiyorum ki doğası olayım gözlerinin

esmer gül tomurcuğum benim

akşam duruşlum

türkü konağım

gönlümün kartal uçuşu

yüce dağlar belalısı

katar katar turnalar olur sesim

çağırırken seni

ve yüreğim kaç kınalı kekliğin vuruluşu olur

bilsen

terk edince yayla baharı serçesi sekişlerin

yalnızlığımı...