Lauren

İstanbul,

Kadıköy'e dalgalanan

dokuz onbeş vapurunun sesinde

istanbuldur...

O gür sesiyle haykırmasa varlığını

bu şehir ölüm sessizliğiyle yaşamaya alışmış

gurbet sızılı bir kadın gibidir...

Öylesine susar kederine...

//

Kendini

kendinde yitirmiş ayaz bir susmanın

gökkuşağı umutlarıydı

gözlerin...

Varlığım

yazgısına isyan etmiş bir tümceden kaçarken

bilmem ki

kaç kez uyandım aşk sandıklarıma

ve gözlerimi yeniden yumduğumda

gitmediler!

Ahh Lauren,

duyuyor musun aşka dalgalanan

vapur sesini?

Galataya sırtını yaslamış adamın yüreği

yetim bir yalnızlığın kucağına oturmuş

son kez şarkısını dinliyor...

görüyor musun?

//

Ben imkansızları alnından öpüp

ellerimi uzattığımda tutamadığım yıldızlarla içimden helalleştim

ve kayıp gittiler!

kirlenmemiş niyetlerin ulaşamadığı topraklara...

Kendinden kaçan kadınlara

dilini bıçak gibi kullanan adamlar büyütür

bu ekşi suratlı sokaklar...

Sen bilmezsin Lauren!

Bu eşsiz kadın

herkesten önce uyanır

ve herkesten sonra kapatır gözlerini

insanlara...

O bilir ki

bir şiirin yüreğini söküp alabileceği

nice insanlar dizilidir ıssızlığında

Bir tek o görür

Bir tek o bilir

Bundandır

Biz bu eşsiz kadının gönüllü kurbanlarıyız

ve O isterse "Biz ölürüz" ...