Leblebi Makamı
bir şarkı çalıyor ağzında
üşüdüğün besbelli
leblebi makamında
pencere kenarında açan tebessümün adını
menekşe koyuyoruz beraber
öpüşmek desem eflatun kıvamında
utandırmadık desem
yanaklarımızın allığında saklambaç oynayan çocukları
ahh bee
o pencere benim pencerem
benim sevdam senin menekşeni yener
her duvarda asılı bir ömür gibi duran saat
kalp atışı kadar ilerler
kimse kendini yakıştırmaz ölüme
peki ne kadar yaşadın desem
cevap veremez
yine de bir şarkı çalıyor ağzında
öpmeye sana kaldığım yerden başlıyorum
parmak kaldırıyor içim
aklıma gelen ilk sözcük kadar basit her şey
?seni seviyorum'u ilk söyleyen kimse
bana devrediyor kavuğu
keramet leblebi makamında
insan yalnız kaldıkça uzaklaşıyor kendinden
çoğaldıkça yakınlaşıyor kendine
senin ellerin de böyleydi
dokunmak aramızda beşinci mevsimdi
sana kendimden doğru değerdim
bir süre kendim bir sürü senle dolaştım öylece
her şeye rağmen bir şarkı çalıyor
ahh aşk çalgıcıları
bu fasıla kimin derdi yok
ağzında bir bir çatlarken şarkılar
bir var bir yok
seyyar zaman içinde dolaşmışlık bizimkisi
üstü kalsın demeye alıştırma kendini
o gaipten gelen ses hesabı getirdim deyince
üstü kalsın dersen altında kalma diye
veriyorum sana bu aşkı
orda kal gitmeleri kaçırdık biz
sarmaş treninde dolaş vagonundayız
transit bir tutuşmanın hızındayız
korkma sakın yanmak da var
ağzında çalan şarkıya inandım ben
bir şarkı çalıyor ya ağzında
ağzından çaldım
şimdi masal diyorlar