Lokma

Ab_ı hayat kurudu içimin yarısında

Kayalar yarılır hep yüreğimin yasında

Hak yolunda pervaneydi bağışlanan nefes

Nefs yolunda imtihandı geçici bu heves

Mürvet taşıyan attan düşmeden var mı kalan

Son güne erince olacak ortalık talan

İman edene şahitlik edecek dört kitap

Uyuyan miskinleri uyandırır o hitap

Okudukça düşündürür manasındaki hak

Hakkı kaybetmişsen şayet aşk ateşini yak

Yaratılınca Mustafa gönüllerde sefa

İhsan eyledi cümlemize doluca vefa

Divane olmuş kuş pençesidir eksikliğim

Secde durur mihrabında aciz kesikliğim

Darlaştı kapılar,karıştı hep gündüz gece

Bin sual ettikçe zorlaştı her bir bilmece

Nifak sokan zehirli diller batar tabut'a

Nasıl sığacaklar,şişdikçe beyaz çaput'a

Çiğnerken zehirli ağızla dünya lokmasını

Elbet giydirmez ki hak,o şerefli hırkasını

Bu cihan mülkünü taşır her yaşlısı genci

Belki ermiştir hakka hor gördüğümüz zenci

Çiğnediğin her lokmayı,yutmadan bir düşün

Belki değişir ince nüanslara görüşün

Unutma ki her insana verilecek sela

Aldığımız nefeste,ölüm anmalı evvela

Kudret bağımda soldu hep latif çiçeklerim

Kuşlar zikrettikçe toprağa dalar düşlerim

Artık son menzil ölümdür yoktur ki ötesi

Kurtuluş için yetmez hiç kimsenin tövbesi